Uit de Kerkenraad, juni 2017

Het had zomaar een avond van het grote slikken en slempen kunnen worden, die warme maandagavond van de 19de juni.  

 

Mendé Scholten had een vertrouwde cateraar gecharterd die er voor zorgde dat de leden van de kerkenraad bij het betreden van de Blauwe Zaal onmiddellijk geconfronteerd werden met geuren uit de oosterse keuken, de daarbij behorende gerechten en met borden en bestek om diezelfde gerechten te laten verdwijnen. En om dat op zich al aangename proces nog prettiger te laten verlopen, sleepte Wim Verkerk zware tassen met drank aan.

Aangenaam was het, maar we gingen ons niet te buiten. Na afloop konden verschillende dames en heren ouderling of diaken met een doosje naar huis met daarin het oer-Hollandse eten dat wij chinees noemen, en in de Bijbelse tuin naast de Tuindorpkerk deden enkelen, ook al na afloop, nog een zwakke poging om de resterende drank weg te werken, al moest Wim toch met twee tassen van aanzienlijk gewicht terug naar de Van der Voort van Zijplaan.

Kortom: de kerkenraad heeft zich in haar consumptieve opstelling die avond ondanks alle verleiding zeer bescheiden en daarmee voorbeeldig gedragen. En toegewijd! Want omdat iedereen er toch al was, konden we de eigenlijke vergadering twintig minuten eerder laten beginnen dan gepland.

Herkenning

Pièce de résistance van het officiële gedeelte van de avond was een bespreking in groepjes van wat ons in de nabije toekomst te doen staat. En met ons bedoel ik nu niet alleen de kerkenraad maar iedereen die zich betrokken voelt bij onze kerk. Ja, jij ook. Op drie punten willen we volgend jaar een slag maken. Misschien is het beter om te spreken van een slagje, als het maar constructief, enthousiasmerend en concreet is. Die drie punten zijn (a) de communicatie, (b) de vergroting van betrokkenheid van mensen bij elkaar en bij de Tuindorpkerk en (c) variatie in kerkelijke bijeenkomsten. Dat zijn de punten die ook al voortvloeiden uit het Gemeenteberaad.

Wat de uitkomsten waren van die gesprekjes? Op het gebied van de communicatie moeten we kijken naar de technische middelen die er zijn en hoe we die kunnen gebruiken (en daar kunnen andere gemeenten misschien wel bij helpen),maar ook moeten mensen in de omgeving steeds onze kerk kunnen tegenkomen om op die manier te zien dat er veel goeds bij ons te vinden is.

Dan de betrokkenheid betreft: mensen zullen zich in de Tuindorpkerk thuis voelen als ze er mensen tegenkomen in wie ze iets van zichzelf herkennen. Pas als dat het geval is, wordt ook onze kerk als ontmoetingsplaats aantrekkelijk.

Punt c is misschien nog wel het makkelijkst, vooral omdat we al vaak met dat bijltje hakken. We variëren in onze diensten en werken bij onze vespers al met andere tijden. In ieder geval spreken we af dat er elk kwartaal een bijzondere bijeenkomst zal zijn.

Maar plannen stellen niets voor als we er niet ook iets mee doen. We geven de zomer de ruimte, maar daarna blijft die toekomst aan de deur kloppen, bij de kerk, bij jou en bij mij.

Afscheid

Toch was het slot van de vergadering het meest memorabel, terwijl dat juist geheel in het teken stond van het verleden. Sterker nog, aan het eind van de bijeenkomst veranderde een heden dat heel lang heeft geduurd definitief in verleden. Wim Verkerk stond als voorzitter terecht uitvoerig en invoelend stil bij het vertrek van Lydi Terpstra – Latour, als lid van de kerkenraad. Vijfentwintig jaar lang maakte ze in verschillende hoedanigheden deel uit van het gezelschap dat mede dankzij haar aanwezigheid illuster genoemd kan worden. De bos bloemen die zij kreeg was te groot voor de prachtige vaas die Wim haar gaf.

Van de afscheidswoorden van Wim is Piet-Jan Rebel is altijd onder de indruk geweest, vertelde hij toen hij afscheid nam van Wim als voorzitter. De warme en invoelende manier waarop Wim mensen kon toespreken is onovertroffen. Maar Wim kon nog veel meer. In 2002 werd hij ouderling en in woelige tijden die al weer ver achter ons liggen, nam hij de taak van voorzitter op zich. Hij verstaat als geen ander de kunst om een kruiwagen vol kikkers te vervoeren. Die opmerking over de kikkers werd overigens niet gemaakt bij het afscheid, maar wel in de wandelgangen. Friso Smits is gelukkig bereid gevonden om de voorzittershamer van Wim over te nemen.

Loftrompet

Het zou intussen ongetwijfeld en terecht leiden tot opzeggingen van het lidmaatschap van de Tuindorpkerk wanneer nu niet de loftrompet gestoken zou worden voor Wim Verkerk. De man die onreglementair, want veel te lang, maar zo uitdrukkelijk tot ieders genoegen en tot heil van de kerk bij ons aan het roer heeft gestaan. Een loftrompet waarvan ik hoop dat die nog lang als muziek naklinkt, in onze oren, maar ook tot in Jeruzalem.

Henk Walvoort en ondergetekende deden het op die 19de juni iets bescheidener door een lied te zingen dat ooit werd geschreven door een toen nog zo prille Bob Dylan.

Lay down your weary tune, lay down
Lay down the song you strum
And rest yourself 'neath the strength of strings
No voice can hope to hum.

Het is een uitnodiging.

Laat het lied dat jij zong nu maar rusten, rust maar uit. Laat dat liedje nu maar dat je steeds tokkelde. De strakgespannen snaren nemen het wel van je over, rust jij maar uit, zij zullen ook laten klinken wat een stem niet kan laten horen.

Len Borgdorff