Uit de kerkenraad

van 21 november 2017, Het regende, het was november.

Maar onderweg viel me weer op hoe levendig lantaarnlicht kan glanzen op nat wegdek, dat bovendien luchtig was bestrooid met geel blad. Ik liep daarom voorzichtig over dit natte schilderij om de compositie niet te verstoren maar intussen wel op tijd in de Tuindorpkerk te zijn.

Daar was Johan al bezig met koffie en thee en kon ik beginnen met het tangramspel van tafels en stoelen in de Blauwe Zaal.

Lisette Weenink en Jan Haverkamp zijn onze nieuwe jeugdouderlingen. Ze willen er hun schouders onder zetten en daar zijn we blij mee. Telkens zal een van hen de kerkenraadsvergaderingen bezoeken. Deze avond was Jan de gelukkige.

Mariëtte opende de vergadering door ons al reflecterend over Lucas 2 te bepalen bij de actualiteit van het Kerstverhaal.

Toekomst

Drie punten uit de vergadering haal ik naar voren. We bogen ons om te beginnen opnieuw over de toekomst. We zijn ons in werkgroepen nog echt aan het oriënteren, maar er komen wat contouren. Hoe betrekken we de Veemarkt bij de Tuindorpkerk bijvoorbeeld, hoe zorgen we op een goede manier voor ruimte voor experiment in onze diensten, en niet alleen daar, hoe bereiken we de mensen en welke mensen willen we bereiken? Ja, we zitten vooral nog in de fase van veel vragen.

Licht

Een tweede punt in deze donkere dagen betrof het lichtplan voor de kerkzaal en de buitenverlichting. Er zijn offertes aangeboden en de commissie die zich met deze kwestie heeft ingelaten gaat met een bedrijf in zee. De verlichting van de kerk is dringend aan vernieuwing toe en vernieuwing van het een brengt dikwijls ook andere kwesties met zich mee die dan maar meteen moeten worden opgelost. Al met al zal het gaan om een bedrag van 21.000 euro. Dat bedrag komt gedeeltelijk uit de onderhoudsbegroting, maar ook wij als gemeente mogen via crowdfunding ons steentje, of beter: onze lumen, bijdragen. Daar hoor je binnenkort meer over.

Diaconie

Een derde punt. De ontvlechting van de diaconie Nieuwe Kerk en Tuindorpkerk, zoals het neutraal en ook een tikkeltje eufemistisch heet. Elders in deze Mozaïek kun je lezen over er het einde komt van de samenwerking, dus de regels die ik erover schreef ga ik nu verwijderen...

Ziezo. Intussen heeft de voorzitter van de (tot op heden gemeenschappelijke) diaconie, Marianne Eijgenraam, met deze kwestie een aantal zware weken achter de rug, maar de kerkenraad bewondert haar om haar aanpak. Dat konden we ook onbelemmerd laten merken tijdens de kerkenraadsvergadering, want Marianne was er niet.

Omdat de diaconie van onze kerk zelfstandig verder gaat, zullen we ook op zoek moeten naar een nieuwe penningmeester.

De loftrompet

Natuurlijk stonden we ook stil bij De Vrolijkheid, dat prachtige project dat op landelijk niveau de derde prijs voor fraai diaconaal initiatief in de wacht sleepte.

Graag neem ik je even mee terug naar de jaren vijftig. In de kerstboom bij ons thuis zag je toen niet alleen echte kaarsjes, maar ook een groen trompetje van ultra dun glas. Het mondstuk was zelfs een beetje gerafeld. Je moest het dus niet alleen uiterst voorzichtig uit de boom halen (wat niet mocht), je moest het minuscule geval vervolgens zeer behoedzaam aan je lippen zetten en houden: de kleinste ondoordachte beweging kon je opzadelen met een gespleten lip. Maar wel moest je krachtig blazen. Daarmee verried je weliswaar dat je toch met je tengels aan het trompetje zat, maar dat kon niet op tegen de vreugde van het blazen. Het geluid mocht misschien doordringend zijn en schril, mij klonk het als muziek in de oren en de voldoening overtrof alle mitsen en maren van de grote mensen. Het was een en al vrolijkheid.

In deze donkere dagen voor Kerst moet ik juist ook vanwege De Vrolijkheid aan dat dierbare trompetje denken. Ik weet het, het trompetje is een halve eeuw geleden al tot stof wedergekeerd, maar in de geest zet ik het trompetje weer voorzichtig aan mijn lippen, blaas ik… En hoor! Een serenade! Voor de diaconie, voor De Vrolijkheid en met name voor Christine Hoek.

Len Borgdorff