Uit de kerkenraad, maart 2018

Het zit meestal zo: op de derde maandagavond van de maand vergadert de kerkenraad en gewoonlijk moet de kopij voor de Mozaïek de dinsdag daarop worden ingeleverd. Er zijn maanden waarop dat iets gunstiger uitpakt. Dan zit er een week van acht dagen tussen het een en het ander. Maar nu niet.

Vanwege de wederopstanding moet het verslag van de kerkenraad nu al zes dagen eerder bij de redactie van ons wijkblad liggen, zes dagen vóórdat de vergadering plaatsvindt. Die stond op de lat voor 19 maart en dit verslag schrijf ik op de twaalfde. Het kan dus zijn dat onderstaand verslag op sommige punten enigszins afwijkt van de werkelijkheid. Als de onjuistheden te apert of de informatie te onvolledig blijkt, ben ik eventueel bereid daarover iets te zeggen in het meinummer van de Mozaïek.

Johan Jansze en Piet Jan Rebel hebben als jongste kerkenraadsleden alvast koffie in de kannen en thee in de kruiken gedaan en de tafels en stoelen in de Blauwe Zaal herschikt.

Éminence chauve Mendé Scholten opent de vergadering met de lezing van het gedicht Doomsday Train, ooit succesvol op de plaat gezet door Brainbox:

Break all the rules to stop the doomsday train, yeah!
But in this case it's worth the pain
Let there be love, like a poet said
His judgement has, I'm no judge.

Het zacht uitgeproken ‘yeah’ ontroert de voltallige vergadering.

Kunst

Sjouke Sytema wordt welkom geheten. Hij vertelt ons een en ander over Kunst in de Tuindorpkerk waarbij we constateren dat de pogingen om de religieuze en spirituele kunst die geëxposeerd wordt niet alleen past bij de ruimte die we daarvoor tot onze beschikking hebben, maar ook en vooral dat het werk in de viering en in aparte vespers steeds meer aandacht krijgt en dat is een verheugende zaak.

We nemen het actielijstje door van de vorige vergadering en de scriba constateert tot zijn genoegen dat met een kleine aanpassing hij het lijstje alleen maar hoeft te kopiëren om het in het verslag van deze vergadering te plakken.

Voor een terugblik op de diensten van de afgelopen maanden komt voorzitter Friso Smits met een variant op de werkvorm van de vorige keer. Weer een bespreking in groepjes van drie, maar volgens het principe van ‘de genummerde hoofden’ moet elk deelnemer één woord zeggen dat aansluit op het woord van de vorige sprekers. Leestekens tellen niet mee.

Namens het PMP vertelt Corrie Kamphof dat er heel veel gesprekken en uitingen van aandacht zijn geweest voor mensen binnen onze kerkgemeenschap, maar dat daarover om redenen van discretie niet kan worden uitgeweid. Na enig aandringen komt zij met een voorbeeld om dit standpunt mee te kunnen illustreren.

Wacht wisselt

Kerkrentmeester Martijn van Marle krijgt het woord. Hij vertelt ons dat Hans-Paul Siderius na vele jaren trouwe dienst niet zal worden opgevolgd door Gerrit Verweij. Dat wil zeggen: deze neemt wel de taak van penningmeester op zich, maar hij wordt geen kerkrentmeester.

Na de scheiding van de diaconieën van Tuindorp- en Nieuwe Kerk bleven we zitten met een kater. En met enkele vacatures. Maar nu kan Marianne Eijgenraam ons vertellen dat Wil van Dijk bereid is toe te treden tot het College van Diakenen en dat zij daarbij de functie van penningmeester voor haar rekening wil nemen. De voltallige kerkenraad herademt en zien we niet hier en daar een traan? Dan worden de tafels beroffeld en klinkt van alle kanten ‘hear, hear’! Zelfs één keertje een ‘hark now’ van iemand die het niet helemaal goed begrepen heeft.

We constateren dat de volgorde van de agenda niet wordt gevolgd: we waren nog bij Martijn.

Licht

Licht! roept die. Met z’n allen rennen we naar de kerkzaal om het wonder van de lumen te aanschouwen. Dim-, stads- en groot licht, het kan allemaal en zelfs de hemel kan worden bijgelicht! Ieder mag even aan het knopje komen, één keer. Iemand vraagt: ‘Waarom niet ook gekleurde lampen met het oog op onze alternatieve diensten?’ Een ander antwoordt hem scherp: ‘Wij kregen alleen groen licht voor witte ledlampen.’

Namens de PGU komt Albertine Verweij langs. Zij coördineert als vrijwilliger het stedelijk kerkelijk werk en vertelt iets over haar bezigheden en de wensen die er daaromtrent leven bij het PGU.

Tijdens de rondvraag constateert Mendé dat het tien uur is. De voorzitter is het eens met deze constatering en hamert af.

De loftrompet

Het kan niet anders of de loftrompet gaat deze keer naar de Kunst- en interieurcommissie Tuindorpkerk. Geruisloos maar consciëntieus zijn de leden voortdurend op zoek naar kunst die past in onze kerk en steeds met een indrukwekkend resultaat. Even stil en nauwgezet wordt het werk in de kerk opgehangen. Maar gelukkig veel minder geruisloos maar wel aangenaam worden we in staat gesteld nader kennis te maken met het werk. De kunstenaar is één of meer keren aanwezig. Er wordt een rondleiding georganiseerd. Werk wordt inhoudelijk bij de dienst van zondagochtend betrokken. En er is meestal een vesper waarbij rond het werk prachtige muziek te horen is en gedichten worden voorgedragen. Zo worden mensen in de kerk met elkaar verbonden, maar ook verschillende disciplines. Samenwerking in optima forma. Sjouke Sytema heeft als voorzitter groots werk verricht in dezen. Zelfs zo dat hij met een gerust hard afscheid kan nemen van de commissie: vooral dankzij hem zal het werk zonder hem worden voortgezet. De loftrompet gaat naar de hele commissie, maar Sjouke mag hem in ontvangst nemen en als al leden even geblazen hebben, gaat hij weer terug naar Sjouke. Die mag er een heel stuk op spelen. Albinoni? Haydn? Iets anders? Hij mag het zelf weten. Verdiend is verdiend.

Len Borgdorff