Uit de kerkenraad, oktober 2018

Een vast agendapunt bij de vergaderingen van de kerkenraad is een terugblik op de diensten van de afgelopen tijd. Daar is het op 17 september niet van gekomen. Dat is wel een beetje jammer, want er is toch veel bijzonders gebeurd in die lange zomerperiode. Al was het maar omdat het onze eerste zomer is zonder Willeke.

Begrijpelijk is het wel, want we mochten ons verheugen in een volle agenda en we wilden ons vooral richten op dat ene punt: de toekomst. Enfin dat het daarover zou gaan, zal niemand verbazen na de startzondag, die immers ook al een beetje in dat teken stond.

De stoelen

De zomertijd wordt doorgaans afgesloten met het terugplaatsen van de stoelen, een rituele handeling waarvan het me telkens weer verbaast hoe snel dat gaat. Ja, die Tuindorpkerk is een geoliede machine, dat blijkt ook hier maar weer uit.

Maar toen de kerkzaal weer vol stond met uitnodigende stoelen bleven die de diensten daarna toch wel wat leger dan ik had gehoopt en gedacht. Zou het dan toch…?

Zoals je weet, wordt iedere week geteld hoeveel mensen we mogen ontmoeten in de kerk. En omdat die cijfers worden bijgehouden, zien we ook dat dat er steeds minder worden. De overzichtjes laten een daling zien waar we per keer niet van hoeven schrikken, maar als je wat verder terugkijkt, dan moet je je toch eens achter de oren gaan krabben.

De toekomst en het gemeenteberaad

Dat doen we in de kerkenraad al geruime tijd en het gemeenteberaad van juni 2017 stond ook al in dat teken. In het afgelopen seizoen hebben we onze sterkten en zwakten als kerk wat verder in kaart gebracht; we hebben gekeken naar kansen en bedreigingen en naar de punten die wat ons betreft prioriteit verdienen: de viering, de doelgroep en de communicatie.

Daar ging het over op die 17de september. In groepjes hebben we gedroomd van onze kerk in 2024, en ook lieten we er onze nachtmerries op los. Vervolgens hebben we uitgebreid geluisterd naar en gesproken met Djurre Das, Frits Erdmann jr en Matthias Verkerk. In overleg met de Liturgiecommissie hebben zij namelijk hun antennes bij jongere Tuindorpkerkers uitgezet en op basis daarvan kwamen zij met voorstellen voor onze vieringen.

Daarover zal het gaan op het komende gemeenteberaad waarvan ik de datum nu nog niet weet, maar die ongetwijfeld elders in deze Mozaïek uit de doeken gedaan zal worden.

AVG

Ja, ja, andere zaken zijn ook ter sprake gekomen bij onze vergadering. Heel, heel even ook de AVG. Dat is niet alleen de afkorting van een antivirusprogramma dat ik vergeefs probeer van mijn computer te krijgen, het is ook de aanduiding voor de bescherming van persoonsgegevens, de wet op de privacy (de Algemene Verordening Gegevensbescherming). Op de consequenties daarvan heeft de Mozaïek vorige maand al een voorschot genomen, maar nu is er een werkgroepje in het leven geroepen om te kijken hoe we die kwestie ook voor de Tuindorpkerk in goede banen kunnen leiden. Tja, dat het geloof me ooit nog eens met zoiets zou confronteren, had ik niet kunnen denken. Maar goed.

En veel meer, nog veel meer was er. Zoveel meer dat niemand op het idee kwam om hardop te constateren dat het tien uur was toen het tien uur was. Nee, het was de voorzitter die om tien voor half elf zei dat het tien voor half elf was en dus de hoogste tijd om te stoppen.

Paulus

Ik blik nog even terug op een dienst die ook niet ter sprake werd gebracht, maar nu ook omdat die toen nog moest plaatsvinden: de dienst met de 85-jarige Pauluskerk op 23 september. Een volle kerk, zonder lege stoelen. Een mooie dienst en dan al die vredesduiven. Prachtig.

Iedereen weet dat ik de Pauluskerk een warm hart toedraag en dat ik vind dat er teveel is dat ons bindt om daar niets mee te doen.

De loftrompet

Ik zet deze persoonlijke toon nog even voort door te zeggen dat ik ook heel erg blij ben met de aandacht die er vanuit de Pauluskerk werd besteed aan het afscheid van Wilma van der Zeijden als lid van de Werkgroep Oecumene. Tijdens de oecumenische dienst van 23 september ontving zij van de Pauluskerk, nee, van de Utrechtse Martinusparochie, een kaars en een oorkonde én een reeks mooie woorden van Frans Snijders. En terecht, zij heeft vele jaren namens ons haar bijdrage geleverd aan de oecumene.

Graag voeg ik er de loftrompet aan toe. Lieve Wilma, steek de kaars aan en zing, zing, begeleid door ons devote loftrompetje, met je prachtige alt de tekst van de oorkonde uit over de ganse wijk die Tuindorp heet, en ook daarbuiten. Dan zal de gecombineerde cantorij van Paulus en Tuindorpkerk jouw zang als een heerlijk bed met een mooi ingehouden, maar loepzuiver halleluja ondersteunen.

Len Borgdorff