Uit de Kerkenraad, november 2018

Op het moment dat ik dit schrijf, luistert Henk Walvoort naar muziek uit de tijd van de Hugenoten. Misschien wel naar Psalm 67 of naar Peccantum me quotidie. Dit weet ik omdat hij me zojuist mailde. Zijn berichtje begint als volgt: ‘Met op de achtergrond de prachtige Hugenotenmuziek, die ik van jullie heb gekregen, lees ik […]’

Dit luistergenot werd hem mogelijk gemaakt door de Kerkenraad die hem bij zijn afscheid van dit orgaan een cd cadeau deed. Als dat een goede keus geweest is, dan luistert Henk misschien ook wel naar deze muziek uit de 16de eeuw op het moment dat je dit leest.

Het afscheid was het centrale punt van de agenda van 19 november, direct na de pauze. Wat hij toen te horen kreeg, laat zich lezen in een ander artikel van deze Mozaïek.

De vergadering begon met de verwelkoming van Hans Snoek, want jawel, Henk gaat weg, maar Hans wordt zijn opvolger als ouderling namens de Liturgiecommissie. Weliswaar wordt hij pas op 3 maart in dit prachtige ambt bevestigd, maar voor die tijd komt hij de kerkenraad al versterken.

Belangrijk punt van voor de pauze was De Toekomst. Daarvoor keken we eerst terug naar de twee gemeenteberaden. En dat deden we met tevredenheid. Allereerst vanwege de opkomst, ten tweede vanwege de enorme bereidwilligheid om open te staan voor eventuele experimenten in de kerkdiensten en ten derde aanscherpingen en de suggesties die daaruit voortkwamen. Ik verwijs opnieuw naar een ander artikel in dit blad.

Het mag zo langzamerhand wel wat concreter worden! Dat vinden we allemaal.

Er was geen causaal verband tussen Henks afscheid en de gedachtenisdienst. Laat daarover geen misverstand bestaan. Maar we hadden het er wel over, over gedenken. Over de kruisjes die we een jaar lang ophangen ter nagedachtenis van een overledene. Niet over de kruisjes zelf. Die blijven, maar er is enige weerbarstigheid als het gaat om de vraag of er wel of niet een kruisje moet komen. Soms overlijdt iemand van wie we pas veel later horen dat die formeel bij onze kerk hoorde, en misschien ook niet. In het andere geval wordt een kruisje door nabestaanden niet op prijs gesteld. Of juist wel. Voor een belangrijk deel zijn we daar wel uitgekomen. Er komt bovendien in elk geval ook een gedachtenisboek. De finesses van dit plan worden nog uitgewerkt en dan krijg je er vanzelf over te horen.

En verder? Wat gebeurde er nog meer op de maandagavond van de 19de november? Een heleboel, maar ook moest een deel van de vergadering worden doorgeschoven naar januari. Want, nee, in december vergaderen we niet. In december vieren we Kerst, het geboortefeest van De Toekomst.

Op de cd voor Henk Walvoort is geen trompetje te horen is. Wel a capella. Dat past hem ook beter, soms met ondersteuning van een strijkinstrument. Daarom laten we voor deze ene keer geen trompetje horen, maar een lofviool. Of een lofruprecht. En waarom? Dat is geen vraag voor wie deze Mozaïek helemaal leest.

Len Borgdorff