Uit de kerkenraad, Januari 2019

Voordat de Kerkenraad voor het eerst bijeen kwam dit jaar had een behoorlijke delegatie elkaar al gezien op de nieuwjaarsreceptie van het PGU, een typische netwerkaangelegenheid, waarbij me het grote aantal Tuindorpkerkers opviel. Vandaar dat ik met een gerust hart eerder weg meende te kunnen gaan.

Nashville
Maar op de app (de what’s app), dus op ons mobieltje, en via de mailbox kwamen we elkaar ook tegen. Onder andere vanwege de Nashville Verklaring. De Tuindorpkerk moest duidelijk zijn over haar standpunt. Daarom kwam er al een tekst daarover op de website. Je vindt hem elders in deze Mozaïek.
Niemand van de Kerkenraad was en is tegen de regenboogvlag. Toch viel over het wel of niet uitsteken daarvan meer te zeggen dan je zo 1-2-3 zou denken misschien. Ik denk dat de positie die de Tuindorpkerk in deze kwestie wenst in te nemen niet duidelijker gestalte kreeg dan in de dienst van 13 januari. De preek die Piet Jan toen verzorgde zou ook mooi staan in dit blad. Gelukkig staat die al wel op de website. En vergeet het lied niet dat tijdens die dienst gezongen werd. True Colors, van Cindy Lauper, maar nu beter uitgevoerd dan het origineel.
Nadat het eerste stof van de waan van de dag is neergedaald, maar wel op tamelijk korte termijn willen we nogmaals op dit thema terug komen, op een avond waarop de Nashville Verklaring centraal zal staan én in een dienst, waarschijnlijk in maart.
Maar goed, toen waren we als kerkenraad nog niet bij elkaar geweest en hadden we ook ervaren dat digitale media voor een uitwisseling van gedachten niet altijd optimaal is.

De avond
Een ontmoeting waarbij we zoals op 21 januari elkaar uren lang konden spreken is dat overigens ook niet. We gaven elkaar broederlijke en zusterlijke handen, kusten niet, maar dronken wel koffie en thee. En we praatten. Heel veel en veel langer dan we onszelf doorgaans toestaan en dat zonder dat er iemand op zijn stoel begon te draaien. En we gingen om half elf als elkaar lief hebbende broeders en zusters uiteen, zoals we gekomen waren, zoals we de avond ervaren hadden. En toch waren we niet geheel voldaan. Want er was zoveel niet besproken, zoveel niet gezegd, zoveel concrete stappen hadden we niet kunnen zetten, al wilden we dat allemaal wel. Ach ja, in een literfles gaat iets meer dan een liter. En wij willen er twee liter in kwijt.

Kerkmusicus
Zo vroeg de aanstaande benoeming van een kerkmusicus veel tijd en aandacht. Drie keer per week krijg ik de vraag of er al iemand benoemd is, of waarom het zo lang duurt. We zitten nog op het niveau van de bekostiging. Onze inkomsten nemen af en bij een benoeming moet je over een paar jaar over de financiële middelen beschikken om te kunnen bekostigen wat je nu overeenkomt. Er rinkelt geen enkele alarmbel (al mag iedereen besluiten de eigen kerkelijke bijdrage te verhogen), maar je moet ook kijken naar en rekening houden met een doemscenario voor je een volgende stap kunt zetten. Van die dingen.

Wat de toekomst…
Nashville, kerkmusicus. Maar ook ging het gesprek over bijzondere diensten. Wie doet wat wanneer? Persoonlijk zou ik het liefst zien dat er gemeenteleden zouden zijn die zouden zeggen: ik ga dit of dat regelen. Poetsers, zogezegd.
Over de communicatie hadden we het ook. Daarbij kwam ook het voortbestaan van de Mozaïek aan de orde. Ja, ja. Dat wil zeggen: de Mozaïek of een papieren opvolger als afgeleide van onze site in plaats van omgekeerd.
We constateerden dat er bij nader inzien toch nog geen opvolger is voor Henk Walvoort en dat we dus naarstig op zoek zijn naar een enthousiaste kandidaat. De bezetting van de crèche kwam aan de orde, want net als in het onderwijs ontbreekt het af en toe aan begeleiding, al lijkt daarin intussen weer te zijn voorzien.
We vroegen ons af wie we graag op de kansel zouden zien. Cock Voorrips moet voor het preekrooster zeer ruim vooruit werken, maar voor de lange termijn moeten we als kerkenraad ook ideeën hebben.

Wat verder op de agenda stond
Vorig jaar nam Wilma van der Zeijden afscheid als lid en dus ook als voorzitter van de Oecumenische werkgroep Pauluskerk-Tuindorpkerk. Gelukkig hebben we in Maarten van Ditmarsch een opvolger gevonden. En nog iets: heb je het nieuwe logo van de Tuindorpkerk gezien? Reitze Verkerk maakte al eens een afgeleide van het oude logo dat alom zeer oubollig werd genoemd. Ik bedoel niet het afgeleide ontwerp maar het oude logo zelf. Ook bedoel ik niet dat ik het daarmee eens was, ik vind het een uitstekend ontwerp, dat ouderwetse geval. Maar wat Reitze nu gemaakt heeft, staat boven iedere verdenking: het is een mooi en helder beeldmerk geworden.

De punten uit de vorige alinea stonden wel in de agenda van de vergadering, maar we zijn er niet aan toe gekomen, ook niet aan het punt van de hulpkosters. Toch heb ik het er even over.

Hulpkosters (v/m) gevraagd
In korte tijd hebben enkele hulpkosters zich genoodzaakt gezien om zich als zodanig terug te trekken. Dat betekent dat de huidige hulpkosters vaker dienst hebben dan in het verleden en bijvoorbeeld ook minder makkelijk een beroep op elkaar kunnen doen als er moet worden ingevallen. Je kent het wel, het verhaal van de vele handen en het lichte werk. Het zou fijn zijn als een of twee vrouwen hierover eens in gesprek wilden gaan met André Versloot of Martijn Nekkers. Als man hoef je je overigens niet bezwaard te voelen, maar ik het lijkt me leuk voor Connie en Annette als er nog een dame bij komt.

Loftrompet
Wer reitet so früh durch Nacht und Wind?
Es ist Nel Kok, sie fahrt geschwind
Von Brüchlein zur Von Rielallee.
Sie macht das wegen der Kaffee.

In de ruim dertig jaar dat ik mag kerken in de Tuindorpkerk schenkt Nel regelmatig een kopje koffie voor me in, maar ook voor jou, want zo is Nel. Ooit kwamen zij en haar gezin van Breukelen naar de Tuindorpkerk vanwege de dominee en het orgel. Ook in Breukelen is zij verbonden aan een kerk. Maar ons vergeet ze niet. Nog steeds legt ze regelmatig de afstand af van Breukelen naar Tuindorp om ons te vergasten op een kopje koffie. Zoveel moeite voor deze onverdiende genade. We zijn er stil van. Heel even zijn we stil. Om adem te halen, heel diep, om daarna zo hard op de loftrompet te blazen dat alle kopjes enthousiast beginnen te rinkelen op hun schotels. Voor Nel.

Len Borgdorff