Protestant in Assisi

Wij waren erbij, Harma, Nico en ik, Tuindorpkerkers te midden van Pauluskerkers en andere Rooms-Katholieken.  

 Een kleine correctie: Nico valt ook onder Rome en de vrouw van een van de leden het groepje oud-seminaristen dat meeging, was protestant, en zo blijft het drie op 25. Van 21 tot en met 27 september waren we in Assisi.

Dat was geen straf. Allereerst genoten we, voor zover ik heb kunnen zien, dezelfde voorwaarden en dat tegen dezelfde prijs, want er was geen reformatietoeslag. Voor ons golden dezelfde zeer aangename weersomstandigheden, en we mochten gewoon overal mee naar toe. En dat was veel.

We hebben de voetsporen van Franciscus van Assisi royaal gedrukt. Zo onmoetten we zijn ouders, zijn heilige evenknie Clara, zagen we plek waar hij ten doop gehouden werd, waar hij stierf en ook de plaatsen waar hij zich tussen die twee momenten bevond, zoals de plaats waar hij zijn Zonnelied schreef, waar hij zich terugtrok, ziek lag te wezen, hulp aan anderen bood, Kerst vierde, zijn regels uitvaardigde… Volle dagen waren het met een enthousiaste gids die hier intussen voor de tweeëntwintigste keer kwam. Natuurlijk werden er pogingen gedaan om ons tot het katholicisme te bekeren, zoals we van onze kant er alles aan deden om de groep naar Tuindorpkerk te krijgen. Als het aan het gezelschap mocht liggen, dan zou ik er geen bezwaren tegen hebben om over te stappen, want wat een aangenaam gezelschap was dat, maar ik voel me veel te veel thuis in de Tuindorpkerk en bovendien heb ik het niet zo op de heiligenverering. Nu geloof ik dat Franciscus daar zelf ook niet zoveel mee zou hebben gehad, maar hij is wel de geschiedenis in gegaan als wat ik maar noem: de tweelingbroer van Jezus.

Je begrijpt intussen dat het verschil van mening over Franciscus, maar ook over zijn Zonnelied (dat in protestantse kringen juichend wordt meegezongen maar waar ik geen fan van ben) juist heeft bijgedragen tot mijn welbevinden die week. Het is namelijk wel prettig om een beetje de puber uit te mogen hangen.

Bijzonder, vooral ook omdat ik daar van tevoren heel anders over gedacht zou hebben, waren de momenten waarop we, regelmatig in een kapelletje, iets zongen met elkaar. Dat deden we ook ’s avonds na het eten op het dakterras van ons hotel. Daar wisselden we ook ervaringen uit en las ik mijn verslag van de dag voor, inclusief mijn bedenkingen bij Franciscus en zijn Zonnelied.

‘Volgend jaar gaan we naar Rome!’ werd er aan het eind van onze week in Assisi geroepen. ‘En jullie moeten weer mee!’ kregen de drie Tuindorpkerkers te horen.

Len Borgdorff

Een fotoverslag, zonder groepsleden, vind je op: http://www.lenborgdorff.nl/Assisi%20en%20omgeving/album/index.html .