Uit de kerkenraad, september 2019

Ouroboros

De ouroboros is de slang die zichzelf in de staart bijt en zo vallen begin en einde samen.

Deze slang is al duizenden jaren het symbool van de eeuwige loop der dingen. Ik moest er aan denken toen ik vanwege de start van het nieuwe seizoen het verslag van de kerkenraad van juni uit de digitale rijstebrijberg tevoorschijn trok. Met een terugblik op die laatste vergadering van het vorige seizoen begin ik de reeks van verslagen van het seizoen 2019 – 2020: de kop begint bij de staart. Ouroboros. En het vreemde is, zo begon ook de vergadering op die 24ste juni.
Om te zien of de ouroboros nog meer aanleiding zou geven tot een symbolische duiding heb ik er afbeeldingen van opgezocht. Mij valt daarbij op dat die herhaling meestal positief geduid wordt, niet voor niets lijkt het teken waarmee recycleproducten worden aangeduid bijzonder veel op de ouroboros, met dit verschil dat daarin kop en staart zijn weggestileerd. Positief geduid, zei ik, en inderdaad over de kringloop van dag en nacht, van de seizoenen om maar iets te noemen zijn we doorgaans zeer te spreken. Maar die positieve duiding gaat verder: het is niet zomaar herhaling, het is vaak ook zelfvernieuwing. Of die gedachte altijd even reëel is, weet ik niet.
Ik vroeg me ook af of de slang op afbeeldingen zijn eigen staart met de klok mee opslokt of tegen de klok in. Je ziet het alle twee. Ik zou gedacht hebben dat de kop van de slang meestal tegen de klok in naar zijn staart hapt en ik betrapte me erop dat ik het fijner zou vinden als er met de klok mee gehapt zou worden, want de vernieuwing zit, mag ik aannemen, toch meer in de kop dan in de staart. Ik bedacht ook nog even dat ik misschien daarom een lichte voorkeur heb voor Engelse rotondes, die je immers met de klok meeneemt. En ik moest denken aan strip- en andere beeldverhalen. Daarin komt de dreiging, het kwaad, van links en het goede van rechts. Hoe dan ook. Hier moest ik dus aan denken en ik zal vertellen hoe dat komt.

Dag Mariëtte
We openden die vergadering op die 24ste juni met een afsluitende maaltijd waarbij we ook afscheid namen van Mariëtte Goudzwaard. Zeven jaren was zij de ouderling die bijzondere aandacht had voor de ouderen in onze gemeente, maar zij vormde ook het geweten en was een toeschietelijke hand voor uw scriba. En zo was het jaar al afgesloten voor de vergadering begon en zaten we op voorhand, en dus zonder vernieuwing, met een ouderling minder. Na de maaltijd openden wij het officiële gedeelte van de vergadering, waarbij even niet duidelijk was wie er zou openen. Opnieuw stak de ouroboros de kop op, want we besloten de ene opener de vergadering te laten openen en de andere zou die dan afsluiten, met een afsluitende tekst dus die als opening bedoeld was. Zo eindigde deze vergadering als een mooie opmaat voor de toekomst.

Geld
Volkomen in de geest van deze start werd een naar voren gehaald agendapunt wat verder naar achteren geplaatst en omgekeerd. En zo werd er in een vroeg stadium teruggeblikt op de financiële situatie van onze Tuindorpkerk. De jaarrekening van 2018 laat zien dat de teruggang in inkomsten gestaag doorzet. Het is daarom goed om daar in het komende seizoen uitdrukkelijk aandacht aan te besteden. Uitgerekend is bijvoorbeeld dat mensen die bij ons zijn ingeschreven maar die de kerk niet bezoeken en ook geen financiële bijdrage leveren jaarlijks bijna 25 euro kosten. Daarom zijn deze mensen zeer onlangs benaderd. Het is in ieder geval goed dat deze slapende leden zich realiseren wat er aan de hand is. De eerste indruk is verhelderend en niet onaangenaam. Een aantal mensen besluit zich definitief uit te laten schrijven, maar er zijn er ook die alsnog een bijdrage leverden. Ook mogen we ons gelukkig prijzen met Ministek als huurder, maar de toestand behoeft aandacht.

Dorien en Vierkracht
Iedereen is blij met de benoeming van Dorien Schouten als kerkmusicus van de Tuindorpkerk. Op de startzondag hopen we even kennis met haar te maken. Er zijn nog wat verplichtingen en wat praktische punten die tijd vragen maar half november zal ze bij ons in dienst treden. We kijken er naar uit.
De ouroboros is niet alleen herhaling, maar ook vernieuwing. Dankzij voortvarend optreden van Ineke van Keulen, Bas van den Berg en Kersten Meijnen, maar niet alleen van hen, wacht ons een programma van bijzondere vieringen. Tijdens de vergadering hebben we het nog over het programma Anders Vieren, maar intussen heeft het de naam Vierkracht gekregen en elders in deze Mozaïek lees je er meer over.

De loftrompet
Mevrouw Dieny Prak werd negentig en alleen dat al is een serenade waard. Maar er is meer. Zonder haar was er geen loftrompet geweest, want dan hadden we geen plek gehad om die op papier te laten klinken. Niet alleen het idee van een blad als de Mozaïek, ook de verwezenlijking ervan danken we aan haar. Jaar en dag zorgde zij er met vrijwilligers voor dat het blad tot stand kwam, werd vermenigvuldigd, geniet, gestapeld en gedistribueerd. Wie Mozaïek zegt, zegt Dieny Prak. Het is goed dat iedereen dat weet en dat niemand, niemand dat vergeet.
Een luid en dankbaar taterata schalt door de Ritzema Boslaan om daar gehoord te worden door de vrouw voor wie die vrolijkheid bedoeld is.

Len Borgdorff