Uit de kerkenraad, oktober 2019

De eerste vergadering van het nieuwe seizoen begon in stilte. De mensheid valt doorgaans nogal abrupt van de ene situatie in de andere, maar ondanks alle vooruitgang blijft de ziel te paard reizen.

Zo komen we soms in een nieuwe situatie terecht zonder ons te hebben losgemaakt van de beslommeringen van zo-even en dus ook zonder open te kunnen staan voor wat ons toekomt in de nieuwe situatie, in dit geval dus de kerkenraadsvergadering van 16 september, en wat daarbij van ons mag worden verwacht. Heel goed dus van Coen om aldus de vergadering te openen.

Foto’s en kaarten
Na deze aangename stilte blikten we terug op de activiteiten van afgelopen zomer, op de fototentoonstelling en de kaartenactie van de Kindernevendienst. Dat is iets waarmee we best een beetje mogen pronken, meende men in de kerkenraad. Je kunt ook zeggen wat fijn zou het zijn als ook andere kerken mochten profiteren van deze, lees onze!, sublieme ideeën. Die kaartenactie kunnen we wat mij betreft in 2020 gewoon herhalen trouwens.

Vierkracht
Blij zijn we dat er stappen gezet worden om structureler ruimte te bieden aan vieringen met een ander karakter.
Daarover is bij verschillende gemeenteberaden gepraat en er bleek duidelijk steun voor alternatieve vieringen. Vandaar ook dat de kerkenraad de genomen initiatieven van harte ondersteunt en blij is dat een aantal mensen het praten erover voorbij is en de boel handen en voeten wil geven. Daarbij hebben zich steeds meer mensen aangesloten. De tijd zal leren hoe het uitpakt, maar wij zijn zelf de tijd, denk ik er dan bij, om even los te variëren op Augustinus.
En we zijn niet alleen de tijd, we zijn ook met elkaar de Tuindorpkerk. Dus om met elkaar verder te gaan moeten we het ook van elkaar, van onszelf, hebben, van onze eigen bijdrage, ook als we willen nagaan hoe we adequaat kunnen anticiperen op veranderingen die ons misschien een beetje uit onze comfortzone halen. We hopen dan ook op ruime medewerking.

De diensten hebben een naam, Vierkracht, en ze worden vaak ook gekoppeld aan een lunch, ontbijt of een diner. Ook de aanvangstijden wijken af van wat gebruikelijk is.

‘Wat vind jij daar nu eigenlijk van?’ werd me de afgelopen weken een paar keer gevraagd. En: ‘Denk je echt dat dit helpt?’ Ik weet het echt niet. De toekomst zal het leren. Eén ding weet ik wel zeker; dat is de waarheid van de woorden die Nijhoff gebruikt in zijn gedicht Het Uur U:

‘De daad die men naliet heeft
meer kwaad dan de daad gedaan.’

Gedachtenisboek
We hadden het in de kerkenraad een paar keer over de wijze waarop wij als gemeente de mensen uit onze kring gedenken. De praktijk daarvan is nog eens op een rijtje gezet en we hebben gekeken naar manieren om misverstanden en momenten van ongemak te voorkomen. Nee, aan de praktijk verandert niet veel.
Wel is het resultaat van die gesprekken dat er een gedachtenisboek komt waarin de overledenen uit onze gemeente worden vermeld. We willen daarmee ruimhartig omgaan. Het initiatief voor dit boek komt van Harma van der Zwaag. Zij heeft niet alleen goede ideeën, ze heeft ook een mooi handschrift en ze is voortvarend. Een ideale combinatie. Vandaar dat je binnenkort het gedachtenisboek in de kerk kunt vinden. Het komt naast het gebedenboek te liggen, op het tafeltje voor de consistoriekamer.

Een lege plek om te blijven?
Een punt van zorg blijft de moeite die we er als kerk mee hebben om vacatures vervuld te krijgen. De kerkenraad krimpt, de leiding van de diverse jeugdgroepen is hard op zoek naar versterking.
Iedereen is enthousiast over de Lichtjestocht die we samen met de Paulus-, de Jeruzalemkerk en het Eykpunt hebben verzorgd, maar wie wil of willen dit jaar het voortouw nemen voor deze klus? Lisette en Jan horen het graag.
De koppeling van taken en handen is een landelijk probleem heb ik intussen begrepen van de Ondersteuning Gemeenten, een afdeling bij de Protestantse Kerk Nederland.
We moeten ons niet alleen afvragen hoe we de bordjes, de ballen of de kegels in de lucht houden. We moeten ook nadenken over een sanering van taken, maar omgekeerd ook over wat nu actueel en leuk is. En waar we wél warm voor lopen. In ieder geval iets om goed over na te denken de komende tijd.

Nestvlieders
De komende maanden gaan Mente en ik naar Nieuw-Zeeland (ik durf het bijna niet te zeggen) en dat betekent dat Christine Hoek de post zal bijhouden, Wil van Dijk de verslagen van de Kerkenraad zal bijhouden, het moderamen zich zonder mij over agenda’s mag buigen en dat Reitze Verkerk al weer alleen de Mozaïek van november en december voor zijn rekening mag nemen.

De loftrompet
Er moet iets verkeerd zijn gegaan. In mijn beleving heb ik al eens een serenade gebracht aan de Van Everdingenlaan. Maar dat is dus niet zo. Wel had het al lang geleden kunnen gebeuren, want de naam van Els Smit kom je al jaar en dag telkens weer tegen als je aantekeningen ziet met de taken die iemand op zich heeft genomen. Als ik op mijn computer een E intik, de meest gebruikte letter van het alfabet, dan vult mijn apparaat dat vanzelf aan tot Els Smit. Ook al jaren. Kom je niet haar naam tegen, dan wel haar gezicht als ze zich weer ontfermt over de kinderen van de Kindernevendienst. En als Els niet een rol heeft in een bepaalde groep of commissie, dan is dat omdat ze dat al jaren gedaan heeft. Want dat komt er bij. Ze doet alles al jaren. Of had ik dat al gezegd?
Graag bied ik hierbij het Trumpet Concerto in B-flat major aan van Tomaso Albinoni. Vind je dat mooi, Els?

Len Borgdorff